DAL W ł a d i m i r I w a n o w i c z, ur. 10 (22) XI 1801 Ługańsk, zm. 22 IX (4 X) 1872 Moskwa, pisarz, językoznawca, folklorysta, wszechstronny uczony. Syn Johanna Dahla, Duńczyka, filologa lingwisty, zaproszonego przez Katarzynę II do Petersburga na stanowisko nadwornego bibliotekarza. Z wykształcenia D. był lekarzem chirurgiem. W dziejach prozy rosyjskiej zapisał się przede wszystkim jako autor, utrzymanych w konwenq'i tzw. szkoły naturalnej, "szkiców filozoficznych" z lat 40., takich jak Pietierburgskij dwomik (Stróż petersburski), Dienszczik (Ordy-nans), Russkij muzyk (Chłop rosyjski) i opowieści Powiel Aleksiejewicz Igriwyj (1847, Paweł Aleksiejewicz Igriwyj). Utwory te wydał pod pseudonimem Kazak Ługanski. Ogromne zasługi położył jako leksykograf. Pierwszy dokonał klasyfikacji dialektów rosyjskich w pracy O narieczijach russkogo jazyka (1852, O narzeczach w języku rosyjskim). Epokowym jego dziełem jest czterotomowy Tołkowyj slowar' żywogo wielikorusskogo jazyka (1863-66, Słownik opisowy żywego języka wielkorosyjskiego), zawierający prawie 20 000 haseł obejmujących poza językiem literackim także dialektyzmy, terminologię różnych zawodów, przysłowia i porzekadła. W 1861-62 ogłosił zb. Posłowicy russkogo narada (Przysłowia rosyjskie), obejmujący ok. 30 000 przysłów, porzekadeł i dowcipów. Zbierał pieśni ludowe, które przekazał P. Kirie-jewskiemu i A. Afanasjewowi. Jest też autorem licznych studiów z dziedziny biologii i techniki. M J.
