DELWIG Anton A n t o n o w i c z, ur. 6 (17) YIH 1798 Moskwa, zm. 14 (26) I 1831 Petersburg, poeta. Zadebiutował w 1814, będąc jeszcze uczniem liceum w Carskim Siole. Kult antyku wpłynął na problematykę (epikureizm) oraz repertuar genologiczny jego wczesnej twórczości (oda liryczna, anakreontyk, list poetycki, elegia). W licznych wierszach podejmował temat poety i natchnienia: Do Puszkina (KPuszkinu, 1815), Poet (1820, Poeta). O zainteresowaniu poezją Grecji świadczą: Damon (1817, Damon), Koniec zołotogo wieka (1828, Koniec złotego wieku). D. podjął także próbę stworzenia idylli rosyjskiej: Otstawnoj sotdat (1829, Zdymisjonowany żołnierz). W nurcie romantycznych zainteresowań folklorem mieszczą się melodyjne "pieśni rosyjskie". Ich ludowość była wszakże umowna, sprowadzała się do naśladowania formy genologicznej, typowych chwytów stylistycznych oraz postaci rytmicznej pieśni ludowych. Do największych osiągnięć kunsztu poetyckiego D. należą sonety, np. Natchnienie (Wdochnowienije, 1822). D. odegrał ważną rolę w życiu literackim jako wydawca almanachu "Siewiernyje Cwiety" (1825-31) oraz pisma "Litieraturnaja Gazieta" (1830-36). Za życia D. ukazał się zb. Stichotworienija barona Delwiga (1829, Wiersze barona Delwiga). L.S.
