DAWYDOW D e n i s W a s i l j e w i c z, ur. 16 (27) VII 1784 Moskwa, zm. 22 IV (4 V) 1839 Wierchniaja Mażą, poeta. Syn oficera, wybrawszy karierę wojskową, dosłużył się stopnia generała. Uczestniczył w licznych kampaniach wojennych, w 1812 organizował partyzantkę. Twórczość poetycka D., objętościowo niewielka (wydał jeden tomik poezji w 1832), stanowi interesujące zjawisko w poezji rosyjskiej. Rozpoczął od bajek satyrycznych Gotowa i nogi (1803, Głowa i nogi). Zasłynął jako twórca "liryki husarskiej", łączącej heroizm poezji batalistycznej z hedonizmem i erotyką, której styl, oparty na kontrastach i dysharmonii, często ironiczny, posiadał walory żywego języka mówionego: K Burcowu (1804, Do Burcowa), Gusarskij pir (1804, Uczta husarów). D. tworzył także wiersze w nastroju elegijnym, nostalgicznym: Elegija (1816, Elegia), Pieśnią starogo gusara (1817, Pieśń starego husarza), Pole bitwy pod Borodino (Borodinskoje pole, 1829). Uprawiał lirykę erotyczną: W byfyje wriemiena ona mienia lubiła (1834-35, Kiedyś ona mnie kochała). Późne wiersze wyrażają nastroje konserwatywne i skierowane są przeciwko nowemu pokoleniu, jak np. Sowńemiennaja pieśnią (1836, Pieśń współczesna). D. był autorem żywo i plastycznie napisanych wspomnień wojennych oraz prac z dziedziny wojskowości: Opyt tieorii partizanskogo diejstwija (1821, Próba teorii działań partyzanckich). L.S.
